Πέμπτη, 29 Σεπτεμβρίου 2016

Οι ουρές στα ψυχιατρικά νοσοκομεία και οι συμπεριφορές των γιατρών




Ατέλειωτες ουρές, στα ψυχιατρικά νοσοκομεία της Αθήνας, από κόσμο, που δεν ντρέπεται πια, να ζητήσει βοήθεια.
Ουρές, ταλαιπωρίας και αδιαφορίας.
Ο ψυχίατρος, είδε δυο ασθενείς, της επιλογής του, και μετά , πήγε και άραξε στο γραφείο του, περιμένοντας τον αντικαταστάτη του, ενώ ο κόσμος περίμενε, στην ουρά..
Δυστυχώς, αυτή είναι η πραγματικότητα.
Και ανάλογα σε ποιον και τι ψυχίατρο θα πέσεις.
Αν δεν ασχοληθεί σοβαρά μαζί σου, ενδέχεται να φύγεις με δέκα φάρμακα, που δεν είναι για σένα.
Ναι!
..............
Έξω που κάναμε τσιγάρο, ακούσαμε έναν ψυχίατρο, να μιλά με κάποιους εκεί, λέγοντάς τους, πως θα τους κάνει θεραπεία μέσω e mail. Έλεος πια.
Είναι εγκληματίες!
Καταστρέφουν ζωές!
........
Μια μητέρα, με το γιο της σχιζοφρενή, παρακαλούσε να τον κρατήσουν για νοσηλεία, διότι ήταν σε φάση επικίνδυνη, για τους γύρω του. Στο δρόμο, μπορεί να σκότωνε κάποιον.
Δεν τον δέχτηκαν γιατί ήταν ανασφάλιστος!!!
Ναι, δεν τον δέχτηκαν.
Οι Έλληνες, δεν έχουν κανένα προνόμιο πια..
Μα κανένα..
Μόνον, οι ξένοι..
.................
Αλίμονο..
Αυτή η χώρα δεν θα σηκωθεί ποτέ, όχι μόνο από τους διεφθαρμένους - πουλημένους πολιτικούς της, αλλά, και από την βρώμα, την δυσωδία, την λαμογιά, των από κάτω..
Για να τα λέμε, ως έχουν τα πράγματα.. 

Τετάρτη, 28 Σεπτεμβρίου 2016

Αγριεμένη Παμβώτιδα, λατρεμένη


Γλυκό δειλινό, στον αττικό ουρανό.. 
Η Παμβώτιδα όμως, είναι αγριεμένη...
Της μοιάζω ... 
Ακόμα και όταν είναι, ή φαίνεται, ήρεμη, οι ρουφήχτρες "δουλεύουν"...

Τρίτη, 27 Σεπτεμβρίου 2016

Η κόκκινη λίμνη του δειλινού



Μα κατακόκκινη λίμνη, στον αττικό ουρανό! 
Σχηματισμοί, χρώματα, ξεπερνούν κάθε φαντασία.. 
Πόση ομορφιά, Θεέ μου... 
Προερχόμενη, απο το βύθισμα του ήλιου, την κάθοδό του, το τέλος... 
............
Ρωτώ την θλίψη μου:
-"Είναι το αίμα μας, σ αυτή τη λίμνη;"
-"Ναι, και θα μεγαλώσει, η λίμνη", απαντά, κοφτά..
-"Μην ακούς την θλίψη. Σε θέλει υποτακτική, λέει ψέματα. Εμείς θα φύγουμε, θα πετάξουμε", μου ψιθυρίζει, η άλλη φωνή..
...........
Ναι. Όλα ανοιχτά..
Η ομορφιά, με καλεί..
Πρόκληση, η λίμνη..
Είτε η Παμβώτιδα, είτε του ουρανού..
Πρέπει να λυθώ, να φύγω..
........
Υπέρβαση...
Θέλει ιδρώτα, να λούζει όλο το σώμα, από το κεφάλι, ως τα νύχια των ποδιών..
Θέλει, τη γροθιά, στο μαχαίρι..
Για την εκκίνηση..
.................
Δεν έχει αίμα, η λίμνη..
Χρώμα, υπέροχο, βαθύ κόκκινο...
Πιο πάνω...
Η λύτρωση..
Στην Μοναδική, Αιώνια Αγκαλιά..

Το "Εν οίδα, ότι ουδέν οίδα" του Σωκράτη

"Εν οίδα, ότι ουδέν οίδα" 
"Έλεγε λοιπόν ο Σωκράτης. -Λύσι, ξέρεις τι είναι φιλία;
-Και βέβαια ξέρω. Εσύ δεν ξέρεις; 
-Όχι. 
-Με κοροϊδεύεις τώρα; 
-Δε σε κοροϊδεύω, Λύσι.
Και έλεγε πάλι. -Ευθύφρονα, ξέρεις τι είναι ευσέβεια;
-Και βέβαια ξέρω. Εσύ δεν ξέρεις;
-Όχι.
-Με δουλεύεις τώρα;
-Δε σε δουλεύω Ευθύφρονα. Μάρτυς μου ο Δίας.
Και έλεγε ακόμη -Θρασύμαχε, ξέρεις τι είναι δικαιοσύνη;
-Και βέβαια ξέρω. Δικαιοσύνη είναι το συμφέρο του ισχυρότερου. -Γιατί, εσύ δεν το 'ξερες Σωκράτη;
- Όχι.
- Μη με κογιονάρεις, κουζουλέ, γιατί θα θυμώσω. Και σα θυμώσω, θα σε βάλω να ξουρίσεις το λιοντάρι χωρίς σαπουνάδα.
Ο Σωκράτης όμως δεν έπαιζε με τους συνομιλητές του. Παραδέχεται από την αρχή και καθαρά ότι δε γνωρίζει την έννοια. Ενώ όλοι οι άλλοι ισχυρίζουνται ότι τη γνωρίζουν..."
........................
Αν ζούσε σήμερα, και είχε προφίλ σα μέσα  κοινωνικής δικτύωσης, θα έριχνε κεραυνούς, στους παντογνώστες..

Παρασκευή, 23 Σεπτεμβρίου 2016

Δημοκρατικό έλλειμμα στα Πανεπιστήμια! Ανοιχτή επιστολή στον Αν. Υπουργό Παιδείας

  
Ανοιχτή επιστολή στην Αν. Υπουργό Παιδείας
 
Ενόψει της επικείμενης συζήτησης στη Βουλή για την Παιδεία και με δεδομένη την κατάσταση που διαμορφώθηκε στα ΑΕΙ μετά την παραίτηση πολλών μελών των Συμβουλίων, θα ήθελα να σας παρακαλέσω να λάβετε υπόψη σας την εξαιρετικά κρίσιμη κατάσταση που διαμορφώνεται από το θεσμικό πλαίσιο ειδικά για περιφερειακά Πανεπιστήμια, όπως το Δημοκρίτειο Πανεπιστήμιο Θράκης.
Ισχυροί και αδιάβλητοι ελεγκτικοί μηχανισμοί αλλά και διακριτοί ρόλοι των εκπροσώπων θεσμικών οργάνων είναι απαραίτητοι στα περιφερειακά πανεπιστήμια, ιδίως σε όσα παρέμειναν για χρόνια γεωγραφικά απομονωμένα. Σε αυτά τα Πανεπιστήμια η δημοκρατική αντίληψη είναι πιο ευάλωτη και οι διαπλεκόμενοι τοπικοί ανταγωνισμοί, ενόψει μάλιστα και της αποχώρησης πλήθους επιστημόνων και μελών ΔΕΠ που είχαν επιστρέψει στην Ελλάδα από το εξωτερικό, υπερισχύουν παντού: στα θεσμικά όργανα, τις επιτροπές, τις διεπαφές με την περιφέρεια και την τοπική κοινωνία, ακόμη και στον τοπικό τύπο.
Το δημοκρατικό έλλειμμα δεν μπορούν να το αποτρέψουν τα θεσμικά όργανα με την υφιστάμενη δομή ή/και αποδυναμωμένη λειτουργία τους. Η Σύγκλητος από μόνη της δεν ήταν δυνατό τόσα χρόνια στο Δημοκρίτειο να θέσει τον πήχυ της δεοντολογίας σε τέτοιο επίπεδο ώστε να αποτρέψει ακαδημαϊκές παρεκτροπές. Επιβάλλονται δύο πράγματα: Ισχυροί ελεγκτικοί μηχανισμοί για τους ελέγχοντες και διακριτοί ρόλοι των θεσμικών οργάνων, ώστε να μην εκπροσωπούν οι ίδιοι άνθρωποι όλους τους θεσμούς. 
Να μην καθίσταται τελικά δυνατόν πανομοιότυπες διατριβές να θεωρούνται αυθεντικές, Πρυτάνεις να είναι ταυτόχρονα και Πρόεδροι στα τμήματά τους ή να ασκούν έλεγχο νομιμότητας σε εκλεκτορικά στα οποία συμμετέχουν οι ίδιοι, Πρυτάνεις και μέλη της Συγκλήτου να συμμετέχουν σε εταιρείες με εργολάβους του Πανεπιστημίου, ή να συμμετέχουν σε αμφιβόλου νομιμότητας απευθείας αναθέσεις. Η Σύγκλητος, ως όργανο που συγκροτείται από υφισταμένους του Πρύτανη, δεν είναι σε θέση να λειτουργήσει ως προβλέπει η νομοθεσία και ως εκ τούτου υπολείπεται του αποφασιστικού της ρόλου. Ο Πρύτανης έχει την αποκλειστική πειθαρχική αρμοδιότητα για όλα τα μέλη της Συγκλήτου και του Πανεπιστημίου – πλην των μελών του Συμβουλίου – ενώ ο ίδιος, μετά την αποδυνάμωση των Συμβουλίων δεν ελέγχεται από κανέναν. Δεν μπορεί η Σύγκλητος από μόνη της ούτε να εγγυηθεί την δίκαιη εκπροσώπηση όλων των απόψεων, δεν μπορεί καν να εγγυηθεί την πρόσβαση των μελών ΔΕΠ στα πρακτικά των συνεδριάσεών της. Αποτέλεσμα: δεν μπορεί να αποτρέψει το να τιμωρούνται πειθαρχικά με κράτηση του μισθού τους Καθηγητές που διαφώνησαν με την άποψη του Πρύτανη σε σχέση με το αν συνιστά ασυμβίβαστο η συμμετοχή του σε όργανα των οποίων ασκεί αργότερα των έλεγχο νομιμότητας. Και όταν αυτοί οι Καθηγητές προσφεύγουν στο Συμβούλιο, ελπίζοντας ότι θα βρουν ένα αντίδοτο στην κατάφωρη αδικία που υφίστανται, καλούνται σε απολογία γιατί τόλμησαν να απευθυνθούν στο Συμβούλιο.
Η ακαδημαϊκή κοινότητα αισθάνεται πλέον ασφαλής όταν δεν μιλάει. Αυτό συνιστά άμεσο κίνδυνο εκφασισμού των Πανεπιστημίων.
 
 
Βασίλης Τσαουσίδης, Καθηγητής ΗΜ&ΜΥ, Μέλος Συμβουλίου ΔΠΘ

  

Συνείδηση..

Όσο "πλατιάζει" η συνείδηση (γίνεται ελαστικότερη), τόσο μειώνεται η ηθική του ατόμου.
Καρλ Γιουνγκ
...............
Ο Γιουνγκ, διάβασε την Καινή Διαθήκη, την Παλαιά Διαθήκη και αναφέρει τις απόψεις του, και, για την Θρησκεία, στο υπέροχο βιβλίο, με τίτλο, "Ο ανεξερεύνητος εαυτός". 
Η Ψυχή, είναι ανεξάρτητη από κάθε λειτουργία του σώματος, όπως και η συνείδηση. Σκαλίζει σε βάθος, αναγνωρίζοντας την άβυσσο που υπάρχει στο υποσυνείδητο του ανθρώπου. 
Αλλά, επισημαίνει την μέγιστη σημασία του υποσυνείδητου, στην ζωή μας. Την σημασία και τον ρόλο, των ενστίκτων, και πολλά ενδιαφέροντα, για όσους, ψάχνονται και βρίσκονται πάντα, στην αναζήτηση.
...........
Έτσι απλά, από εμένα.
Εξίσου απλός, είναι και εκείνος, στις διατυπώσεις του..

Τετάρτη, 21 Σεπτεμβρίου 2016

Βένη Παπαδημητρίου: Νοστάλγησα την αλήθεια και την ανθρωπιά

Νοστάλγησα την αλήθεια και την ανθρωπιά


Της δημοσιογράφου, κ. Βένης Παπαδημητρίου
… Βγήκα πετώντας, από την εφημερίδα «Απογευματινή», όπου εργαζόμουν.
Ήταν το έτος 1997… 
Ο Κώστας Καραμανλής, είπε: «Να έρθει τώρα»! Και το εννοούσε! 
Είχα εκφράσει την επιθυμία μου να εργαστώ στο κόμμα, όταν ανέλαβε πρόεδρος ο κ. Καραμανλής.
Και η επιθυμία μου έγινε πραγματικότητα, πολύ γρήγορα.. 
Έτσι, έμαθα πως ο Κώστας Καραμανλής, όταν λέει «Ναι» το εννοεί και επίσης, το «Όχι» του είναι ξεκάθαρο.
Δεν αφήνει αβεβαιότητες και αόριστες υποσχέσεις. 
Αποφασιστικός! 
……………

Πέρασα την είσοδο της Ρηγίλλης, απόγευμα.. 
Ανέβηκα στον δεύτερο όροφο και μου υπέδειξαν ένα γραφείο να καθίσω. 
Λογικό ήταν, τα αισθήματα μέσα μου να είναι ανάμεικτα.. 
Χαρά, αγωνία..
Ο τότε εκπρόσωπος Τύπου, κ. Άρης Σπηλιωτόπουλος, ήρθε και με βρήκε, χαμογελώντας.
Μου έδωσε ένα Δελτίο Τύπου, αρκετά μεγάλο, να το κάνω μικρό, όπως συνηθίζεται.. 
Δηλαδή, δουλειά, αμέσως! 
Μα ήταν τόση η, με την καλή έννοια, σύγχυση μέσα μου, που δεν μπορούσα να κάνω τίποτε απολύτως! 
……………………
Πέρασε λίγος καιρός και, ανέλαβα την πρωινή ενημέρωση. Δηλαδή, στις 5 το πρωί, πέντε και κάτι, να είμαι στο Γραφείο Τύπου. 
Γνωρίστηκα με όλους τους εργαζόμενους στο κόμμα
Το Γραφείο ήταν σε εγρήγορση από τις 7 το πρωί, με καταξιωμένους πολιτικούς συντάκτες. 
Εκτιμούσαν τη δουλειά σου, την προσφορά σου, τότε. Γνώριζαν ποιοι δουλεύουν. 
…………
Άναβα τα φώτα της Ρηγίλλης, επί σειρά ετών… 
Τα γραφεία ήταν όλα ανοιχτά.
Δεν υπήρχαν κλειστές πόρτες, κλειδωμένες, πλην του Προέδρου. (κλειστή όχι κλειδωμένη)
Θυμάμαι, άφηνα σημειώματα στον Γραμματέα, στον διευθυντή… 
Δεν χρειαζόταν να κλείσεις ραντεβού με τον κ. Γιάννη Βαρθολομαίο. Η πόρτα του ήταν επίσης ανοιχτή για όλους τους εργαζόμενους.. 
……………
Τον Πρόεδρο, τον συναντούσα στις σκάλες, στην είσοδο … 
Πάντα απλός, χωρίς πομπώδεις εισόδους στο κόμμα, με ένα υπέροχο χαμόγελο στα χείλη του..
Δεν άδειαζε ο χώρος, γιατί έρχεται ο Πρόεδρος.. 
Δεν απαγορευόταν η «διέλευσή μας» από τα σημεία που περνούσε ο Πρόεδρος. 
Δεν υπήρχε καν σκέψη, για κάτι τέτοιο… 
…………..
Ο Πρόεδρος , γνώριζε τα πάντα για όλους μας. 
Η πόρτα του ήταν ανοιχτή όταν τον ήθελες... 
Σιωπηρά,, βοηθούσε άτομα που είχαν ανάγκη. 
Όταν υπήρχε ένα πρόβλημα στη δουλειά, λυνόταν αμέσως, χωρίς πολλά λόγια και παρεμβάσεις πολλών.
Υπήρχε ένα ωραίο κλίμα, φιλικό, ευχάριστο, ένοιωθες ότι είσαι σπίτι σου!
Έτσι, δουλεύαμε όλοι με κέφι. Δεν βαριόμασταν ποτέ! 
……………….
Κι όταν έφευγα και εκείνος ερχόταν, η φρουρά του μου κορνάριζε παρατεταμένα στο δρόμο… 
Τους χαιρετούσα με τόση χαρά! 
……………….
Κέρδισε τις εκλογές το 2004.
Ο Πρόεδρος με τη σύζυγό του, αποθεώθηκαν από τον κόσμο που είχε συγκεντρωθεί. Έσπρωχναν όλοι να μπουν στο κτίριο, αλλά αυτό δεν μπορούσε να γίνει, γιατί δεν θα υπήρχε χώρος ν αναπνεύσουμε! 
Μας ζητούσαν σημαίες της Ν. Δ., και δίναμε, δίναμε… 
Το γραφείο του γέμισε κόσμο.. 
Όταν βγήκε στο μπαλκόνι, έγινε χαμός από κάτω… 
Όλοι φώναζαν, όλοι έκαναν κινήσεις σαν να ήθελαν να τον αγγίξουν, να τον αγκαλιάσουν… 
Τους έβλεπα από το παράθυρο του δεύτερου ορόφου, ή κατέβαινα και γινόμουν ένα μαζί τους.. 
………….
Πάντα παρατηρούσα το βλέμμα του Προέδρου. Καθαρό, διάφανο, αντιλαμβανόσουν αμέσως τις όποιες διαθέσεις του. 
Δεν αισθάνθηκε θριαμβευτής εκείνη τη νύχτα της νίκης. Αισθανόταν ευθύνη, μεγάλη ευθύνη κι είναι εύκολο να το διαπιστώσει κανείς, παρατηρώντας τις φωτογραφίες. 
Δύσκολο το χαμόγελο στο πρόσωπό του, εκείνη τη νύχτα. 
Το βάραινε, ακριβώς, το αίσθημα ευθύνης. 
Σαφώς, υπήρχαν γεγονότα και καταστάσεις που δεν γνώριζα.. 
….
Δεν ήμουν η «κολλητή» του, όπως λένε, τάχα μου, άλλοι «συνάδελφοι». 
Ο Πρόεδρος ήταν φιλικός, άνετος, συζητήσιμος.
Υπήρχε σεβασμός στο πρόσωπό του, και όχι φόβος!. 
Ήταν Άνθρωπος! Πάντα με την Καλημέρα, με το χαμόγελο.. 
Δεν σε προσπερνούσε, για να σε αποφύγει! 
………………..
Αισθανόμουν ασφαλής, όσο ήταν Πρόεδρος, Πρωθυπουργός.
Δεν έκανε κακό σε κανέναν. Δεν απέλυε, δεν ασχολούνταν με μικροπρέπειες. 
Τώρα, εάν υπήρχαν γύρω του διάφοροι που έκαναν λάθη, είναι μια άλλη ιστορία, στην οποία δεν θέλω να αναφερθώ. Εννοώ, στην πορεία του, ως Πρωθυπουργός.
Δεν γνωρίζαμε, φυσικά, τι περνούσε ο Πρόεδρος της καρδιάς μας… 
Κάναμε και κριτική, που τόσο πικρά το έχουμε μετανιώσει..
Όχι για τον ίδιο, για τους γύρω.
Διότι οι πέριξ, πάντα, είναι εκείνοι που δημιουργούν τα προβλήματα..
……………..
Και στην επόμενη νίκη του, ήμουν εκεί. Ήθελα να ζήσω τις στιγμές κοντά του, παρά στην εφημερίδα….. 
Έζησα ξανά την ίδια χαρά……….
Κόσμος πολύς μέσα κι έξω από το γραφείο του.. 
Γεμάτες οι σκάλες, από κόσμο που ανεβοκατέβαινε, να τον συγχαρεί… 
…………………
Ήμουν εκεί, όταν έχασε τις εκλογές.. 
Έξω, από το άδειο γραφείο του… 
Τις άδειες σκάλες.. 
Κανείς από όλους εκείνους, τους «κολλητούς» που συνέρρεαν στις νίκες, δεν εμφανίστηκε στην πιο δύσκολη βραδιά.. 
…………
Η ψυχή μου, έμεινε εκεί.. 
Έξω από την πόρτα του γραφείου του.. 
Περιμένοντας…
Σχόλιο NewDemocracy:
Στις φωτογραφίες η είσοδος του Κ. Καραμανλή και της Νατάσας στις 4 Οκτωβρίου 2009 και ώρα 6.45 μ.μ. στη Ρηγίλλης και η ιστορική πλέον Ρηγίλλης, εκεί όπου έμεινε η καρδιά μας για πάντα
- See more at: http://www.newdemocracy.gr/index.php/site/article/nostalghsa-thn-alhtheia-kai-thn-anthrwpia#sthash.pxsOZIDz.26eHFYkA.dpuf